دبیرخانه دائمی شعر جوان کرج

در عصر جنون سرعت و بعد زمان

در دوره ی ارتباط از نوع کلان

نزدیک تر از خودت ندیدیم آقا

لطفا به خودت سلام ما را برسان

خوابیده به گهواره ی ابریشم ابر

لالایی او ترانه ی نم نم ابر

شش ماهه که بود بار خود را بست و

بر دست پدر نشست و شد همدم ابر

روزی که دلم پر شود اندک اندک

آن روز مرا می شکنی تو بی شک

می خندی و می کنی فراموش مرا

این است تمام سرنوشت قلک

آن همهمه ها ، سرسره ها ، فرفره ها

ماندند همه آن طرف پنجره ها

این سمت کنار حسرت کودکیم

من مانده ام و تمام این خاطره ها

این درد سر ندارم و دارم ها

این استرس و غصه ی نان فردا

این ها همه مال تو به من بر گردان

یک ساعت تفریح دبستانم را

تابوت شکسته ای که نامش بدن است

روحی که تمام خاطراتش کفن است

مجموعه ای از حسرت و ناکامی و یاس

  تا چكه چكه از عطش شد  دامن آب

بوي خدا پيچيد در تن / هاي  بي سر

 بر روي نيزه   آيه هاي   پاره  مي رفت

 يك   قافله  دل ، سرو ، دنيايي شقايق

بر شانه هاي خسته ي گهواره مي رفت

از دوری غنچه باغ کم آورده ست

گریه شده سهم همه تا دنیا هست

از داغ رقیه داغ کم آوردهست

تفسیر دلیل زندگی مبهم شد

اوضاع زمین و آسمان درهم شد

بر روی دل شکسته اش قامت بست

ایوب قدش از غم زینب خم شد

خدیجه غفاری

نزن طعنه به ر و یا یم  اگر ناچیز و  کم  هستم

قلم زخم دلم بود و مرکب رو سیاهی ها

برای مشق روزانه خودم تکرار غم هستم

بزن در خون چشمانم زلالش کن پریشانم

اگر می لرزد آقا دستهایم نو قلم هستم

نگاهم روبه درگاهت غریب افتاده در راهت

به تسبیح قدمگاهت همیشه هم قدم هستم

نوشتم ضجه هایم را ندارد زیر آن امضاء

شفاعت کن که انسانی به ظاهر محترم هستم...

زهرا محمودی /زمستان ۸۷